دو رباعی

جانا تو چرا به بنده، هی شک داری

هی اُرد دهی مگر تو اردک داری

گفتی که بزرگی و بزرگم کردی

در دست خودت چرا لواشک داری؟

...............................

ای آنکه گُل انداخته ای، بر عارِض

هر چند، تو آبی هستی و من، قرمز

گر قلب مرا به سینه ام بشکافی

بینی که نوشته،بی تو...قرمز... هرگز